پروژه‌ی لنداسکیپ شهریار بر بستر یک باغ قدیمی هزار متری شکل گرفته و با الحاق زمینی هزار متری در مجاورت آن توسعه یافته است. این توسعه بستری برای گفت‌وگو میان هویت باغ سنتی و زبان طراحی معاصر فراهم می‌کند. رویکرد طراحی، ایجاد مرزی صریح اما در عین حال سیال بوده است؛ مرزی که امکان هم‌زیستی دو هویت متفاوت را در یک منظره‌ی واحد فراهم می‌سازد. در گوشه‌ی انتهایی و بالادست باغ، در محدوده‌ی فضای مدرن، یک آب‌نمای سنگی بزرگ جانمایی شده است. فضای نشیمن در دل این آب‌نما تعریف شده و تجربه‌ای از نشستن در میان سنگ و آب را فراهم می‌کند. این نقطه با دید مستقیم به زمین تنیس و بنای ویلا، به‌عنوان مکانی برای مکث و تمرکز بصری در سایت عمل می‌کند؛ فضایی طبیعی در حس، اما معاصر در بیان. در بخش توسعه‌یافته، زمین تنیس به‌عنوان یک عملکرد معاصر تعریف شده و در کنار آن، پارکینگ و مسیر ورودی جدید سامان‌دهی شده‌اند. در امتداد محور ورودی، المان تک‌درخت زیتون قرار گرفته است؛ عنصری شاخص که به‌عنوان امضای طراحی، آغاز روایت فضایی پروژه را مشخص می‌کند. در ادامه، فضای استخر به همراه ماساژور آبی و جکوزی سرپوشیده طراحی شده‌اند. دسترسی مستقیم این فضاها از آشپزخانه، آن‌ها را به بخشی از زندگی روزمره‌ی ویلا تبدیل کرده و مرز میان فضای داخلی و بیرونی را کمرنگ می‌کند. در نهایت، باغ قدیمی ترمیم و بازخوانی شده و در کنار فضای مدرن الحاقی قرار گرفته است؛ نه به‌عنوان دو قلمرو مستقل، بلکه به‌عنوان یک منظره‌ی پیوسته که در آن خاطره، طبیعت و زندگی معاصر هم‌زمان حضور دارند.