در طراحی فضای VIP رستوران بابیلون، رویکرد اصلی بر خلق تنوع گیاهی در قالب یک ساختار منسجم فضایی استوار بوده است. این فضا بیش از آن‌که یک چیدمان سبز تزئینی باشد، حال‌وهوای یک گلخانه‌ی شخصی و پرایوت را تداعی می‌کند. گونه‌های گیاهی، با وجود تنوع، بر اساس هم‌خوانی فرمی و بافتی انتخاب شده‌اند تا وحدت بصری فضا حفظ شود. بر روی دیوارها، گیاهان رونده‌ی مناسب فضای داخلی جانمایی شده‌اند و سطوح عمودی را به‌تدریج زنده کرده‌اند. در همین بخش‌ها، دیوارها با نشانه‌هایی از خوردگی، فرسایش و تخریب کنترل‌شده طراحی شده‌اند؛ به‌گونه‌ای که گویی گیاهان در طول زمان به متریال نفوذ کرده و آن را در اختیار گرفته‌اند. این مواجهه، حس «خورده‌شدن دیوار توسط طبیعت» را القا می‌کند و رابطه‌ای ارگانیک میان معماری و رشد گیاه شکل می‌دهد؛ جایی که گیاه نه تزئین، بلکه روایت‌گر حیات و زمان است. در تراز پایین‌تر و در فضای تراس، استفاده از گیاهان جنگلی، متراکم و متنوع، ادامه‌ی همین روایت است؛ لایه‌ای سبز و طبیعی که حسی از قدمت، ریشه‌داری و طبیعت دست‌نخورده را وارد فضا می‌کند. این انتخاب، هم‌راستا با کانسپت کلی رستوران است؛ جایی که کهنگی، تاریخ‌مندی و زمان‌گذشتگی—در دیوارهای فرسوده، بافت‌های خورده‌شده و متریال‌های ناتمام—به‌عنوان کیفیتی فضایی پذیرفته شده‌اند. در نهایت، فضای سبز بابیلون نه مکمل معماری، بلکه بخشی از آن است؛ طبیعتی که گویی به‌مرور زمان در بنا رشد کرده و هویت آن را شکل داده است.